قاصدک"

قاصدک ، غم دارم،

غم آوارگی و در بدری،

      غم تنهایی و خونین جگری،

قاصدک وای به من، همه از خویش مرا می رانند،

همه دیوانه و دیوانه تَرم می خوانند.

مادر من غم هاست،

            مهد و گهواره من ماتم هاست.

قاصدک دریابم! روح من عصیان زده و طوفانیست.

آسمان نگهم بارانیست.

قاصدک ، غم دارم،

            غم به اندازه سنگینی عالم دارم

قاصدک ، غم دارم،

            غم من صحراهاست،

                  افق تیره او ناپیداست.

قاصدک ، دیگر از این پس منم و تنهایی،

و به تنهای خود در هوس عیسایی

و به عیسایی خود، منتظر معجزه ای غوغایی،

قاصدک ، زشتم من، زشت چون چهره سنگ خارا،

                  زشت مانند زال دنیا.

قاصدک ، حال گریزش دارم،

      می گریزم به جهانی که در آن پستی نیست،

                  پستی و مستی و بدمستی نیست.

می گریزم به جهانی که مرا ناپیداست،

                  شاید آن نیز فقط یک رویاست!!!

               خدایا کمک کن نشکنممممممممممممم

شیشه ای می شکند ...

 یک نفر می پرسد...

که چرا شیشه شکست؟

 مادری می گوید...

شاید این رفع بلاست

 ‏یک نفر زمزمه کرد...

باد سرد ‏وحشی مثل یک کودک شیطان آمد،

 شیشه ی پنجره را زود شکست.

 ‏کاش امشب که دلم مثل آن شیشه ی مغرورشکست،

 عابری خنده ‏کنان می آمد...

تکه ای از آن را بر ‏می داشت...

مرحمی بر دل تنگم می شد...

اما امشب دیدم...

 هیچ کس هیچ نگفت، قصه ام را ‏نشنید...

 ‏از خودم می پرسم آیا ارزش قلب من

از شیشه ی پنجره هم کمتر است؟؟؟

  ولنتاين بر همه عاشقان مبارك باد

آدمک آخر دنیاست بخند.... 

آدمک مرگ همین جاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

 آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند...

اين گلاي خوشگلم هديه به همه عاشقا و دوستاي عزيزم 

  اگر آسمان چشمان من امشب اشکباران است خيالي نيست،

       اگر فاصله ي بين من و تو به وسعت روزگاران است خيالي نيست،

       مرا همين بس که عشقت در چهارچوب ويران وجودم پنهان است....

 راستی دوستای عزیزم ۱۳ بهمن روز تولدمه

           پستی به عنوان جشن تولدم نمیزنم 

             فقط همینجا اشاره میکنم و بس

امشب کنار شمع نگاهت ولادت خود را به سوگ نشسته ام . امشب میان بغض و تبریک مردد مانده ام . امشب میان اشک ها ، میان حسرت و آهی بی انتها به تولد رسیده ام ، به ابتدای مجدد کودکیم.

امشب سالروز تولد توهمی ساده بود .     سالروز من .

امشب غربت کودکانه ام به ابتدا رسید .

امشب هزارمین تولد زندگیم را تبریک نگفته ای و تو هرگز به فهم تولد من دست نیافته ای. در میان آنهمه انسان که در غم های خود غرق میشوند زادن من چه تدبیری داشت ؟ تو گویی هزار سال زیسته ام ولی دریغ از گشودن گره ای کوچک . پس این همه تنفس بی درنگ من ، به چه کار آمد ؟

  امشب در ازدهام بغض های هزار ساله ام به آستانه انفجار نزدیک میشوم . امشب تمام وجودم ازرفتن و نماندن می سراید . امشب تمام دریغ های نگفته ام فریاد میشود . کاش امشب سالروز ابتدایم را به جشن رفتن گره میزدم .

  امشب به یاد اشک های دقایق آغاز تنفسم اشک ریختم . و به یاد سالهایی که  ولادت من را تبریک میگفتی و افسوس که اکنون نیستی در کنارم  تا  عاشقانه میلادم را تبریک بگویی . اری شاید این باشد قسمت ما - جدایی و دوری از هم  .