حکمت خدا

  روزها گذشت و گنجشك با خدا هیچ نگفت .

فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت " . می اید ،

من تنها گوشی هستم كه غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی ام كه دردهایش را در خود نگه می دارد

و سر انجام گنجشك روی شاخه ای از درخت دنیا نشست .

فرشتگان چشم به لبهایش دوختند ، گنجشك هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود :

" با من بگو از انچه سنگینی سینه توست ." گنجشك گفت " لانه كوچكی داشتم ،

 ارامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی كسی ام . تو همان را هم از من گرفتی .

 این طوفان بی موقع چه بود ؟ چه می خواستی از لانه محقرم كجای دنیا را گرفته بود ؟

 و سنگینی بغضی راه بر كلامش بست. سكوتی در عرش طنین انداز شد .فرشتگان همه سر به زیر انداختند.

خدا گفت " ماری در راه لانه ات بود . خواب بودی . باد را گفتم تا لانه ات را واژگون كند.

انگاه تو از كمین مار پر گشودی . گنجشك خیره در خدایی خدا مانده بود.

خدا گفت " و چه بسیار بلاها كه به واسطه محبتم از تو دور كردم و تو ندانسته به دشمنی ام بر خاستی.

اشك در دیدگان گنجشك نشسته بود .

     ناگاه چیزی در درونش فرو ریخت. های های گریه هایش ملكوت خدا را پر كرد

  زير يک سنگ سياه،دونه ای زد جوونه
      سر درآورد از تو خاک،آسمون رو ببينه
        سايه سياه سنگ،افتاده بود روی تنش
             سردی پيکر سنگ،مونده بود رو بدنش
    خسته شد نشست رو خاک،اون جوونه قشنگ
                       نتونست بياد بيرون،از زير سينه سنگ
                 گفت که زير سنگ سخت،من غريب و اسيرم
                            زير اين حجم کبود،جون ميدم من ميميرم
                       سنگه تا حرف رو شنيد،دل سنگی اش شکست
                                گفت که با اين همه درد،نميشه اينجا نشست
                                                    لب پرتگاه جنون،لغزيد و افتاد تو رود
                                             چشمهای جوونه ديد،آفتاب و هرچی که بود
                                                      چه قشنگه کار سنگ،تو سکوت شعر من
                                                             رسيدن به اوج عشق،قصه سقوط سنگ
                             

                           يکی هست که ميگذره از خودش، ببين چه سخت

                              سنگه افتاد ته رود،تا جوونه شد درخت  

او برای همیشه دیر کرده است... آیینه پرسید که چرا دیر کرده است نکند دل دیگری او را سیر کرده است خندیدم و گفتم او فقط اسیر من است تنها دقایقی چند تأخیر کرده است گفتم امروز هوا سرد بوده است شاید موعد قرار تغییر کرده است.. خندید به سادگیم آیینه و گفت احساس پاک تو را زنجیر کرده است گفتم از عشق من چنین سخن مگوی گفت خوابی سال‌ها دیر کرده است در آیینه به خود نگاه می‌کنم ـ آه! عشق تو عجیب مرا پیر کرده است راست گفت آیینه که

 منتظر نباش او برای همیشه دیر کرده است

                روز مادر  بر همه مادران مبارك باد  

          آبروی اهل دل از خاک پای مادر است    

             هر چه دارد این جماعت از دعای مادر است

                        آن بهشتی را که قرآن می کند توصیف آن    

                                      صاحب قرآن بگفتا زیر پای مادر است

 مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي، اي باغبان هستي من،

گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند.

گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد.

 گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند.

 گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد.

 گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش که

حرف به حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي کند.

گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد.

مادر تو شگفتي خلقتي، تو لبريز از عظمتي؛

تو را سپاس مي گويم و مي ستايمت.

کسی که مثل هیچ کس نیست(مادر)

 و خدا زن را از پهلوی چپ مرد آفرید...

 آری، خداوند زن را از پهلوی چپ مرد آفرید