روزي به تو خواهم گفت ازغربتم روزي که با ريزش برگها خزان زندگي من آغاز شد،آن روز که آفتاب گردان وجودم به سوي خورشيد دلت را آرزو مي کرد . آن روز که ابرهاي سياه وسفيد سراسرآسمان چشمانم را فرا گرفته بود وباران غم ازگوشه ي آن به کوير سرد گونه هاي استخوانيم فرو ريخت آن روزهمه چيزرا در يک نگاه به تو خواهم گفت، آن گاه که سيلاب اشک هايمان يکي گردد

            مرگ آن نيست که در قبر سياه دفن شوم      

 مرگ آن است که از خاطر تو با همه ي خاطره ها محو شوم

دانشمندي يکي را گفت چرا تحصيل علم نمي کني؟

آن شخص گفت: آنچه خلاصه علم است به دست آورده ام.

 دانشمند از او پرسيد: که خلاصه علم چيست؟           

گفت: پنج چيز است: اول: آنکه تا راست به اتمام نرسد، دروغ نگويم.

دوم: آنکه تا حلال منتهي نشود، دست به حرام دراز نکنم.

 سوم: آنکه تا از تفتيش نفس خود فارغ نشدم، به جستجوي عيب مردم نپردازم.

چهارم: آنکه تا خزانه رزق خداوند به آخر نرسد، به در هيچ مخلوق اِلتِجا نبرم.

پنجم: آنکه تا قدم در بهشت ننهم، از کيد شيطان و از غرور نفس نافرم

              طبق قانون بقاي شادي هيچ شادي از بين نميره؛

                 بلكه فقط از دلي به دلي ديگه جابه جا مي‌شه

در عين ناباوری و در کوچه پس کوچه های نااميدی .....

                       در شبی تاريک و بی مهتاب تنهای تنها ميرفتم .....

                                                                                   نه نوری نه اميدی ..!!!

            بی پناه و بدون تکيه گاه......!

                                خداوندا امشب حتی مهتاب هم از من روی گردانده

                                            و نمی خواهد من را ببيند ,شايد او بتواند چراغ راهم شود

                            خدايا من از تنهايی ميترسم ............من هيچگاه تنها نبوده ام

              حالا چرا اين چنين مرا در تاريکی رها کرده ای .....

                                               من در انتهای تنهايي هايم...

                                       ياد او را همیشه همراه داشتم همرا ه داشتم.......

               خدایا چه به سر من می آید...............؟

                                                                     خدایا تو دیگر تنهایم نذار.......

                      تو دیگر مرا فراموش نکن.....

                                              به بزرگی خودت قسم دیگر طاقت تنهایی ندارم...              

وخدا فرمود.....

در دستانم دو جعبه دارم که خدا آنها را به من هدیه داده است

او به من گفت  : غمهایت را در جعبه سیاه و شادیهایت را

 درجعبه طلایی جمع کن و من نیز چنین کردم و

 غمهایم را درجعبه سیاه ریختم  و شادیهایم رادر جعبه طلایی.

با وجود اینکه جعبه طلایی روز به روز سنگینتر میشد

 اما از وزن جعبه سیاه کاسته میشود.در جعبه سیاه را باز کردم و

 با تعجب دیدم که ته ان سوراخ است .جعبه را به خدا نشان دادم و

 گفتم پس غمهایم کجا هستند .

 خداوند لبخندی زد و گفت : غمهای تو اینجا هستند نزد من.

از خدا پرسیدم خدایا چرا این جعبه ها را به من دادی؟

و خدا فرمو د: فرزندم جعبه طلایی مال آنست که

 قدر شادیهایت را بدانی و جعبه سیاه برای آنکه تا غمهایت را رها کنی.  

                                     مگذار...  

  مگذار که عشق به عادت دوست داشتن تبدیل شود

  مگذار که حتی آب دادن گلهای باغچه به عادت آب دادن گلهای باغچه تبدیل شود.

  عشق ـعادت به دوست داشتن و سخت دوست داشتن دیگری نیست

  پیوسته نو کردن خواستنی ست که خود پیوسته خواهان نو شدن است و دگرگون شدن

  تازگی ـ ذات عشق است و طراوت  ـ یافتن عشق .

   چگونه میشود تازگی و طراوت را از عشق گرفت و عشق همچنان عشق باقی بماند

هميشه فکر کن تو يه دنياي شيشه اي زندگي ميکني.

 پس سعي کن به طرفه کسي سنگ پرتاب نکني

 چون اولين چيزي که ميشکنه دنياي خودته